Podnieś kwalifikacje pracowników za unijne pieniądze

1066

Pomoc na szkolenia i doradztwo mieści się w zakresie dozwolonych form wsparcia dla prywatnych przedsiębiorców.

Reguły jej udzielania są zawarte w unijnym rozporządzeniu nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającym niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym.

Wspomniane rozporządzenia zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE nr L 187 z dnia 26 czerwca 2014r. Wskazuje ona na różne rodzaje pomocy, takie jak: regionalna pomoc inwestycyjna, na prowadzenie badań i prac rozwojowych, ochronę środowiska oraz właśnie na podnoszenie kwalifikacji.

Akt ten nie zawiera definicji terminu „szkolenia”. W art. 31 ust. 2 wskazano tylko, że pomocy nie przyznaje się na szkolenia prowadzone przez przedsiębiorstwa w celu przestrzegania obowiązkowych norm krajowych w zakresie szkoleń. Oznacza to, że kursów, które zgodnie z przepisami pracodawca ma obowiązek zorganizować dla swoich pracowników, np. w zakresie przestrzegania reguł bezpieczeństwa i higieny pracy, nie wolno zgłaszać do dofinansowania. Pomijając ten element regulacja nie wprowadza żadnych obostrzeń. Tym samym wszystkie inne kursy pozwalające podnieść kwalifikacje, zdobyć nowe umiejętności, a nawet utrwalić dotychczasową wiedzę mogą (przynajmniej teoretycznie) zostać dofinansowane. Należy jednak pamiętać, że instytucje krajowe, które ostatecznie będą decydować o przyznaniu pomocy, mogą stosować własne, dodatkowe kryteria.

Każdy przedsiębiorca, który przeprowadza dofinansowany projekt, w tym także szkoleniowy, musi pamiętać, że dotacja unijna przysługuje tylko do tej części kosztów, które zostaną uznane za tzw. kwalifikowane. W przypadku szkoleń, w myśl art. 31 ust. 3 przywołanego rozporządzenia, za takie uznaje się koszty:

  • zatrudnienia wykładowców poniesione za godziny, podczas których wykładowcy uczestniczą w szkoleniu,
  • operacyjne wykładowców i uczestników szkolenia bezpośrednio związane z projektem szkoleniowym, takie jak koszty podróży, materiały bezpośrednio związane z projektem, amortyzacja narzędzi i wyposażenia w zakresie, w jakim są wykorzystywane wyłącznie na potrzeby projektu szkoleniowego. Natomiast nie zalicza się do takich kosztów wydatków na zakwaterowanie, z wyjątkiem minimalnych niezbędnych kosztów zakwaterowania dla uczestników będących pracownikami niepełnosprawnymi,
  • usług doradczych związanych z projektem szkoleniowym,
  • personelu osób szkolonych i ogólne koszty pośrednie (koszty administracyjne, wynajem, koszty ogólne) poniesione za godziny, podczas których osoby szkolone biorą udział w szkoleniu.

A na jaką procentowo wyrażoną dotację mogą liczyć przedsiębiorcy? Innymi słowy, jaki może być maksymalny udział dofinansowania w kosztach kwalifikowanych? Zgodnie z przepisami jest to 50 proc. Tym samym przedsiębiorca finansuje połowę wydatków (kwalifikowanych), a państwo może mu zwrócić (lub przyznać w formie zaliczki) pozostałe 50 proc. To ogólna zasada, od której są pewne wyjątki. Intensywność wsparcia może być bowiem zwiększona w następujących wypadkach:

  • o 10 pkt. proc. w przypadku szkoleń dla pracowników niepełnosprawnych lub znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji,
  • o 10 pkt. proc. w przypadku pomocy na rzecz średniego przedsiębiorstwa i o 20 pkt. proc. w przypadku, gdy szkolenie jest organizowane przez/na rzecz mikro lub małej firmy.

O ile kategorie mikro, małych i średnich firm są generalnie znane, to powstaje pytanie, co mieści się w kategorii pracowników niepełnosprawnych lub znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji. Aby na nie odpowiedzieć ponownie trzeba sięgnąć do rozporządzenia. Ich definicje zawiera art. 2. Zgodnie z nim „pracownik niepełnosprawny” oznacza każdą osobę, która spełnia jeden z poniższych warunków:

  • jest uznana za osobę niepełnosprawną na mocy prawa krajowego,
  • ma długotrwale naruszoną sprawność fizyczną, umysłową, intelektualną lub sensoryczną, co może, w oddziaływaniu z różnymi barierami, utrudniać jej pełne i skuteczne uczestnictwo w środowisku pracy na równych zasadach z innymi pracownikami.

Z kolei „pracownik znajdujący się w szczególnie niekorzystnej sytuacji” oznacza każdą osobę, która spełnia przynajmniej jeden warunek:

  • jest bez stałego zatrudnienia za wynagrodzeniem w okresie ostatnich 6 miesięcy,
  • jest w wieku od 15 do 24 lat,
  • nie posiada wykształcenia ponadgimnazjalnego lub zawodowego (Międzynarodowa Standardowa Klasyfikacja Kształcenia) lub nie minęły więcej niż dwa lata od momentu ukończenia przez nią edukacji w pełnym wymiarze i która nie znalazła do tej pory pierwszego stałego zatrudnienia za wynagrodzeniem,
  • jest w wieku ponad 50 lat,
  • jest osobą dorosłą mieszkającą samotnie, mającą na utrzymaniu co najmniej jedną osobę,
  • pracuje w sektorze lub zawodzie w państwie członkowskim, w którym dysproporcja kobiet i mężczyzn jest co najmniej o 25 proc. większa niż średnia dysproporcja we wszystkich sektorach gospodarki w tym państwie członkowskim i należy do grupy stanowiącej mniejszość,
  • jest członkiem mniejszości etnicznej w państwie członkowskim, który w celu zwiększenia szans na uzyskanie dostępu do stałego zatrudnienia musi poprawić znajomość języka, uzupełnić szkolenia zawodowe lub zwiększyć doświadczenie zawodowe.Jesteś właścicielem małej lub średniej firmy?

 

 

Poprzedni artykułOsoba do zarządzania danymi w firmie
Następny artykułEmisja obligacji czy kredyt bankowy?
Michał Kołtuniak – absolwent prawa i stosunków międzynarodowych, wykładowca na Wydziale Zarządzania UW. Od kilku lat współpracuje z „Rzeczpospolitą”, publikując artykuły kierowane do małych i średnich firm. Jego zainteresowania dziennikarskie koncentrują się wokół funduszy unijnych, prawa ochrony konkurencji i konsumentów oraz ochrony danych osobowych.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Wpisz komentarz
Wpisz imię